Οι βόλτες μου στο κέντρο της Αθήνας, όταν το φως δεν έχει χαθεί ακόμη, καταλήγουν σχεδόν πάντα στα Αναφιώτικα, αυτή τη λιλιπούτεια νησιώτικη γειτονιά, σκαρφαλωμένη στο βράχο της Ακρόπολης.
Όταν άρχισα να περνάω τις περισσότερες μέρες του χρόνου μου και πάλι στην Ελληνική πρωτεύουσα, δεν την είδα ποτέ ως την Αθήνα που άφησα, αλλά σαν μια νέα πόλη που με προ(σ)καλεί να τη γνωρίσω από την αρχή.
Το Lotte μύρισε Παρίσι από μακριά, με την ξύλινη βεραμάν πρόσοψη και τα παράθυρα με τα country κουρτινάκια· ένα γωνιακό café-bistrot χωμένο σ' ένα μικρό δρόμο, που πλημμυρίζει μια αύρα άλλης εποχής, βγαλμένη από ταινία.
Ήταν αρχές Ιουλίου του 2013, ένα δροσερό Παριζιάνικο ξημέρωμα, όταν μπήκα στο αεροπλάνο της Tap Portugal με προορισμό τη Fortaleza, μια πόλη βόρεια της Βραζιλίας, στην οποία έφτασα σχεδόν βράδυ. Βγαίνοντας από το αεροδρόμιο με διαπέρασε ζέστη και υγρασία.