Top
  >  Island

Το πρώτο μου «χαίρω πολύ» με την Πάρο έγινε αρκετά χρόνια πριν, όταν ακόμα κολυμπούσα στον εφηβικό κόσμο μου. Μόλις είχα τελειώσει τη Δευτέρα Λυκείου, ετών 16μιση και γεμάτη ανυπομονησία και περιέργεια για τις πρώτες διακοπές χωρίς γονείς, παρέα με

Η Σέριφος ήταν η τρίτη στάση του Island Hopping μας. Μετά την πληθωρική -με μεγάλες αποστάσεις και έντονες εικόνες- Μήλο, το μυαλό μου αποζητούσε ηρεμία, μια χαλαρή αγκαλιά μέσα στη θάλασσα του Αιγαίου.

Η πρώτη (και μεγαλύτερη) στάση του πολυπόθητου Island Hopping στα ελληνικά νησιά που είχε χρωματίσει με άπλετο μπλε τα καλοκαιρινά όνειρά μας, ήταν η Φολέγανδρος. Ένα νησί, προσωποποίηση της Θεάς Άρτεμις.

Το αρχικό μας πλάνο ήταν να επισκεφτούμε τη Φολέγανδρο και την Αστυπάλαια. Η πρόταση να ενώσουμε τους δύο αρχικούς μας προορισμούς σ' ένα island hopping με 5 προορισμούς ήταν καλύτερο κι από όνειρο θερινής νυχτός.

Δεν είχα ξανακούσει τίποτα για τον Πύργο μέχρι που μου το πρότεινε μια φίλη κι επειδή αγαπώ τα χωριουδάκια και την ηρεμία τους αποφάσισα οι πρώτες μέρες της διαμονής μου να με βρουν σ' αυτό το γραφικό παράδεισο.

Ο Μπάλος μοιάζει λες και κάποιο θεϊκό χέρι, τοποθέτησε αυτό το κομμάτι γης σε ακριβώς αυτό το σημείο, στην υπέροχη Κρήτη και το πλαισίωσε με αποχρώσεις του μπλε, εξωτικά υδάτινα μονοπάτια που μαγεύουν με το που τα αντικρίσεις.

Μπορεί πέρα από τη Βραζιλία, ακόμη να μην έχουν γραφτεί άλλοι εξωτικοί παράδεισοι στις σελίδες του διαβατηρίου μου, αλλά αρκεί που ξέρω να ψάξω στην ίδια μου τη χώρα. Γιατί στην Ελλάδα τα βρίσκεις όλα. Ακόμη και εξωτικούς προορισμούς.

Η Αντίπαρος δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Ένα πάμπλουτο ελληνικό λεξιλόγιο φαντάζει φτωχό και τόσο λίγο μπροστά της. Είναι που η αύρα της σε παρασύρει σε χρόνια ανεμελιάς, τότε που τίποτα δεν είχε πραγματικά σημασία.